ز شرم بیدلی خویش آب می گردم

چو سرو تا به کی آزادگی به گل گیرد

کفیل وحشت هر ذره ام چو شور جنون

کسی که نگذرد از خود مرا خجل گیرد

مباد آینه پیش تو نام دل گیرد