کسی جز آغوش بی نشانی چو اشکم از خاک برنگیرد

به این گرانی که دارد امروز ز رخت چندین خیال دوشم

چو کشتی ام پای رفتنی که اگر محیطم به سر نگیرد

به راه یاسی است سعی گامم که گر به لغزش رسد خرامم

دل از فسون امل طرازی به جد گرفته ست هرزه تازی

مباد شرم نفس گدازی عنان این بیخبر نگیرد

نگاه غفلت کمین ما را کنار مژگان نشد میسر