دل از فسون امل طرازی به جد گرفته ست هرزه تازی

چو کشتی ام پای رفتنی که اگر محیطم به سر نگیرد

به راه یاسی است سعی گامم که گر به لغزش رسد خرامم

کسی جز آغوش بی نشانی چو اشکم از خاک برنگیرد

مباد شرم نفس گدازی عنان این بیخبر نگیرد

نگاه غفلت کمین ما را کنار مژگان نشد میسر

تپد به خون خفته خوابناکی که سایه اش زیر پر نگیرد