اگر ز معمار دهر باشد بنای انصاف را ثباتی

چه ممکن است این که رشته ما چو عقده گیرد گهر نگیرد

خوشا غنامشربی که طبعش به حکم اقبال بی نیازی

ز هرکه خواهد جزا نخواهد ز هرچه گیرد اثر نگیرد

گلی که تعمیر رنگ دارد چراش در آب زر نگیرد

دلی که بردند آب نازش به آتش عشق کن گدازش

چو شیشه بر سنگ خورد سازش کسیش جز شیشه گر نگیرد