چو شیشه بر سنگ خورد سازش کسیش جز شیشه گر نگیرد

اگر ز معمار دهر باشد بنای انصاف را ثباتی

گلی که تعمیر رنگ دارد چراش در آب زر نگیرد

دلی که بردند آب نازش به آتش عشق کن گدازش

گذشت مجنون به وضع عریان چو ناله و آه از این بیابان

تو هم به آن رنگ دامن افشان که چین دامن کمر نگیرد

قبول سرمایه تعین کمینگه آفت است بیدل