قبول سرمایه تعین کمینگه آفت است بیدل

چو شیشه بر سنگ خورد سازش کسیش جز شیشه گر نگیرد

گذشت مجنون به وضع عریان چو ناله و آه از این بیابان

تو هم به آن رنگ دامن افشان که چین دامن کمر نگیرد

چوشمع خاموش ترک سر گیر که تا هوایت به سر نگیرد