گذشت مجنون به وضع عریان چو ناله و آه از این بیابان

گلی که تعمیر رنگ دارد چراش در آب زر نگیرد

دلی که بردند آب نازش به آتش عشق کن گدازش

چو شیشه بر سنگ خورد سازش کسیش جز شیشه گر نگیرد

تو هم به آن رنگ دامن افشان که چین دامن کمر نگیرد

قبول سرمایه تعین کمینگه آفت است بیدل

چوشمع خاموش ترک سر گیر که تا هوایت به سر نگیرد