صبحی زگلشن راز بوی نفس جنون کرد

راه فضولی ما هم در ازل حیا زد

تا چشم باز کردیم مژگان به پشت پا زد

برهردماغ چون گل صد عطسه زین هوا زد

دل داغ بی نصیبی است از غیرت فسردن

دست که دامن ناز بر آتش حنا زد