دل داغ بی نصیبی است از غیرت فسردن

تا چشم باز کردیم مژگان به پشت پا زد

صبحی زگلشن راز بوی نفس جنون کرد

برهردماغ چون گل صد عطسه زین هوا زد

دست که دامن ناز بر آتش حنا زد

سررشته نفس نیست چندان کفیل طاقت

گر دل گره ندارد بر طبع ما چرا زد