دست که دامن ناز بر آتش حنا زد

صبحی زگلشن راز بوی نفس جنون کرد

برهردماغ چون گل صد عطسه زین هوا زد

دل داغ بی نصیبی است از غیرت فسردن

سررشته نفس نیست چندان کفیل طاقت

گر دل گره ندارد بر طبع ما چرا زد

در نیم گردش رنگ دور نفس تمام است