سپاهی که از نزد خسرو شدی

دلاور گوی بود فرخ نژاد

همی داشتش چون یکی تازه سیب

که اندر بلندی ندیدی نشیب

برو روزگار کهن نو شدی

هر آنگه که دیدی شکست سپاه

کمان را بر افراشتی تا به ماه