برو روزگار کهن نو شدی

همی داشتش چون یکی تازه سیب

که اندر بلندی ندیدی نشیب

سپاهی که از نزد خسرو شدی

هر آنگه که دیدی شکست سپاه

کمان را بر افراشتی تا به ماه