یارب دم پیری به چه راحت مژه بندم

کوری همه را سر به در دیر و حرم زد

اقبال عرق کرد ز سامان حبابم

تا کوس به شهرت زند از شرم به نم زد

بی سایه شد آن گوشه دیوار که خم زد

بیدل سپر افکند چو مژگان ز ندامت

دستی که ز دامان تو می خواست بهم زد