قیامت گر دمد موج از سرگوهر نمی خیزد

به وحشت دیده ام جون شمع تدبیر گران خوابی

کزین محفل قدم تا برندارم سر نمی خیزد

فسردن سخت غمخواری ست بیمار تعین را

به درویشی غنیمت دار عیش بی کلاهی را

که غیر از درد دوش وگردن از افسر نمی خیزد

چنین در بستر خنثی که خوابانید عالم را