چنین در بستر خنثی که خوابانید عالم را

قیامت گر دمد موج از سرگوهر نمی خیزد

به درویشی غنیمت دار عیش بی کلاهی را

که غیر از درد دوش وگردن از افسر نمی خیزد

که گردی هم به نام مرد ازین کشور نمی خیزد

ز شور مجمع امکان به بیمغزی قناعت کن

که چون دف جز صدای پوست زین چنبر نمی خیزد