که گردی هم به نام مرد ازین کشور نمی خیزد

به درویشی غنیمت دار عیش بی کلاهی را

که غیر از درد دوش وگردن از افسر نمی خیزد

چنین در بستر خنثی که خوابانید عالم را

ز شور مجمع امکان به بیمغزی قناعت کن

که چون دف جز صدای پوست زین چنبر نمی خیزد

ازین همصحبتان قطع تمنای وفا کردم