به درویشی غنیمت دار عیش بی کلاهی را

کزین محفل قدم تا برندارم سر نمی خیزد

فسردن سخت غمخواری ست بیمار تعین را

قیامت گر دمد موج از سرگوهر نمی خیزد

که غیر از درد دوش وگردن از افسر نمی خیزد

چنین در بستر خنثی که خوابانید عالم را

که گردی هم به نام مرد ازین کشور نمی خیزد