غبارم زحمت آن آستان داد از گرانجانی

که کر اشکی به عرض آرند صد توفالا سحر ریزد

رگ خش ندارد دستگاه قطره آبی

به جای خون مگر رنگ گداز نیشتر ریزد

بگو تا ناله اش بردارد و جای دیگر ریزد

به ناموس وفا در پرده دل آب می گردم

مبادا حسرت دیدار چون اشکم به در ریزد