به ناموس وفا در پرده دل آب می گردم

به جای خون مگر رنگ گداز نیشتر ریزد

غبارم زحمت آن آستان داد از گرانجانی

بگو تا ناله اش بردارد و جای دیگر ریزد

مبادا حسرت دیدار چون اشکم به در ریزد

به صورت گر تهی دستم به معنی گنجها دارم

که گر یک چشم من دامن فشاند صد گهر ریزد