مبادا حسرت دیدار چون اشکم به در ریزد

غبارم زحمت آن آستان داد از گرانجانی

بگو تا ناله اش بردارد و جای دیگر ریزد

به ناموس وفا در پرده دل آب می گردم

به صورت گر تهی دستم به معنی گنجها دارم

که گر یک چشم من دامن فشاند صد گهر ریزد

تویی کز همت بیدستگاهان غافلی ورنه