که هرچه آینه گیرد درآب می ریزد

بجو ز خاک نشینان سراغ گوهر راز

که نقد گنج ز جیب خراب می ریزد

ذخیره دل روشن نمی شود اسباب

زمام کار به تعجیل نسپری بیدل

که بال برق شرار از شتاب می ریزد