به حرف لب مگشا تا توانی ای بیدل

که سنگ رفته به جای شراب می ریزد

ز بیقراری خود سیل هستی خویشم

چو اشک رنگ بنای من آب می ریزد

که آبروی نفس چون حباب می ریزد