که سنگ رفته به جای شراب می ریزد

ز خویش رفتن عاشق بهار جلوه اوست

شکست رنگ سحر، آفتاب می ریزد

مخور ز شیشه گردون فریب ساغر امن

ز بیقراری خود سیل هستی خویشم

چو اشک رنگ بنای من آب می ریزد

به حرف لب مگشا تا توانی ای بیدل