مخور ز شیشه گردون فریب ساغر امن

محیط ، آب رخی از سحاب می ریزد

ز خویش رفتن عاشق بهار جلوه اوست

شکست رنگ سحر، آفتاب می ریزد

که سنگ رفته به جای شراب می ریزد

ز بیقراری خود سیل هستی خویشم

چو اشک رنگ بنای من آب می ریزد