شکست رنگ سحر، آفتاب می ریزد

گداز دل به نم اشک عرض نتوان داد

محیط ، آب رخی از سحاب می ریزد

ز خویش رفتن عاشق بهار جلوه اوست

مخور ز شیشه گردون فریب ساغر امن

که سنگ رفته به جای شراب می ریزد

ز بیقراری خود سیل هستی خویشم