گداز دل به نم اشک عرض نتوان داد

چو غنچه خون مرا در نقاب می ریزد

خوشم به یاد خیالی که گلبن چمنش

گل نظاره در آغوش خواب می ریزد

محیط ، آب رخی از سحاب می ریزد

ز خویش رفتن عاشق بهار جلوه اوست

شکست رنگ سحر، آفتاب می ریزد