خوشم به یاد خیالی که گلبن چمنش

هنوز قامت پیری رکاب می ریزد

گلی که رنگ دو عالم غبار شوخی اوست

چو غنچه خون مرا در نقاب می ریزد

گل نظاره در آغوش خواب می ریزد

گداز دل به نم اشک عرض نتوان داد

محیط ، آب رخی از سحاب می ریزد