گل نظاره در آغوش خواب می ریزد

گلی که رنگ دو عالم غبار شوخی اوست

چو غنچه خون مرا در نقاب می ریزد

خوشم به یاد خیالی که گلبن چمنش

گداز دل به نم اشک عرض نتوان داد

محیط ، آب رخی از سحاب می ریزد

ز خویش رفتن عاشق بهار جلوه اوست