ز بیقراری خود سیل هستی خویشم

شکست رنگ سحر، آفتاب می ریزد

مخور ز شیشه گردون فریب ساغر امن

که سنگ رفته به جای شراب می ریزد

چو اشک رنگ بنای من آب می ریزد

به حرف لب مگشا تا توانی ای بیدل

که آبروی نفس چون حباب می ریزد