همه جاست نشئه به شرط آن که دماغها به وفا رسد

به فشارتنگی این قفس چو حباب غنچه نشسته ام

پر صبح می کشم از بغل همه گر نفس به هوا رسد

ز خمار فرصت پرفشان نه بهار دیدم و نی خزان

نه زمین بساط غبار ما نه فلک دلیل بخار ما

به سراغ گرد نفس کسی به کجا رسدکه به ما رسد

به گشاد دست کرم قسم که درین زیانکده ستم