پیکرم چون شمع از ننگ زمینگیری گداخت

عالمی پهلو تهی سازدکه بر من جا رسد

همچو بوی غنچه از ضعفی که دارم در کمین

امشبم گر جان رسد بر لب نفس فردا رسد

سر به ره می افکنم تا پا به خواب پا رسد

همنشینان زین چمن رفتند من هم بعد از این

بشکنم رنگی که فریادم به آن گلها رسد