همه محویم گر آیینه به پرداز رسد

کیست کز جهد به آن انجمن ناز رسد

سرمه گردیم مگر تا به تو آواز رسد

درخور غفلت دل دعوی پیدایی ماست

حذر ای شمع ز تشویش زبان آرایی

که مبادا سر حرفت به لب گاز رسد

ما و من آینه دار دو جهان رسوایی ست