تا به دماغ می رسد نشئه خمار می رسد

باعث حرف و صوت خلق تنگی جای زندگی ست

اینکه تو می زنی نفس دل به فشار می رسد

پایه فرصت طرب سخت بلند چیده اند

برتب و تاب کر و فر ناز مچین که تا سحر

شمع به داغ می کشد فخر به عار می رسد

پای شکسته تاکجا حق طلب کند ادا