برتب و تاب کر و فر ناز مچین که تا سحر

اینکه تو می زنی نفس دل به فشار می رسد

پایه فرصت طرب سخت بلند چیده اند

تا به دماغ می رسد نشئه خمار می رسد

شمع به داغ می کشد فخر به عار می رسد

پای شکسته تاکجا حق طلب کند ادا

دست فسوس هم به ما آبله دار می رسد