شمع به داغ می کشد فخر به عار می رسد

پایه فرصت طرب سخت بلند چیده اند

تا به دماغ می رسد نشئه خمار می رسد

برتب و تاب کر و فر ناز مچین که تا سحر

پای شکسته تاکجا حق طلب کند ادا

دست فسوس هم به ما آبله دار می رسد

آه حزینی از دلی گر شود آشنای لب