بس که بر تنگی بساط عشق امکان چیده اند

قاصد ما نامه در دست از گریبان می رسد

بی محبت در وطن هم ناشناسایی ست عام

بهر یک دل بوی پیراهن به کنعان می رسد

صد گریبان می درد تا گل به دامان می رسد

فرصت تمهید آسایش در این محفل کجاست

خواب ها رفته ست تا مژگان به مژگان می رسد