دل به آفت واگذار و ایمن از توفان برآ

صد گریبان می درد تا گل به دامان می رسد

فرصت تمهید آسایش در این محفل کجاست

خواب ها رفته ست تا مژگان به مژگان می رسد

بر کنار این کشتی از هول نهنگان می رسد

قطع کن از نعمت الوان که اینجا چرخ هم

می نهد صد ریزه برهم تا به یک نان می رسد