می نهد صد ریزه برهم تا به یک نان می رسد

دل به آفت واگذار و ایمن از توفان برآ

بر کنار این کشتی از هول نهنگان می رسد

قطع کن از نعمت الوان که اینجا چرخ هم

حاصل غواص این دریا پشیمانی بس است

وصل گوهر گیر اگر دستت به دامان می رسد

در کمند سعی نیکی چین کوتاهی خطاست