محرم ظرف خود نه ای بهر تو کم نمی رسد

آنچه ز سجده گل کند نیست به ساز سرکشی

من همه جا رسیده ام نی به قلم نمی رسد

نیست کسی ز خوان عدل بیش ربای قسمتش

راحت کس نمی شود زحمت دوش آگهی

خوابی اگر به پا رسد بر مژه خم نمی رسد

دعوی نفس باطل است رو به حقش حواله کن