ازو گردیه شد چو خرم بهار

شنید آن سخنهای خود کامه را

همی تاخت تا بیشه نارون

فرستاده زن به نزدیک زن

همان رخ پر از بوی و رنگ و نگار

زبهرام چندی سخن راندند

همی آب مژگان بر افشاندند