همی آب مژگان بر افشاندند

ازو گردیه شد چو خرم بهار

همان رخ پر از بوی و رنگ و نگار

زبهرام چندی سخن راندند

پس آن نامه شوی با خط شاه

نهانی بدو داد و بنمود راه

چو آن شیر زن نامه شاه دید