سراپا قطره خون نقش بند و در دلی جاکن

به جرم زشتی یک رو هزار آیینه رسوا شد

به هندستان اگر این است سامان رعونتها

توان در مفلسی هم چیره کلکی بست و مرنا شد

غم اینجا ساغری دارد که باید داغ صهبا شد

خیال هرچه بندی شوق پیدا می کند رنگش

ز بس جاکرد لیلی در دل مجنون سویدا شد