دماغ درد دل داری مهیای تپیدن شو

زبان بال تپشها زد اگر یک حرف گویا شد

به قدر ناز معشوق ست سعی همت عاشق

نگاه ما بلندی کرد تا سرو تو رعنا شد

به گوش عافیت نتوان حریف ناله ما شد

عروجم بی نشانی بود لیک از پستی همت

شرار من فسردن در گره بست و ثریا شد