دم تیغ آن تبسم رگ گل بریده باشد

به نسیمی از اجابت چمن حضور داریم

دل چاک بال می زد سحری دمیده باشد

به چمن زخون بسمل همه جا بهارناز است

دل ما نداشت چیزی که توان نمود صیدش

سر زلفت از خجالت چقدر خمیده باشد

چه بلندی و چه پستی ، چه عدم چه ملک هستی