دل ما نداشت چیزی که توان نمود صیدش

دل چاک بال می زد سحری دمیده باشد

به چمن زخون بسمل همه جا بهارناز است

دم تیغ آن تبسم رگ گل بریده باشد

سر زلفت از خجالت چقدر خمیده باشد

چه بلندی و چه پستی ، چه عدم چه ملک هستی

نشنیده ایم جایی که کس آرمیده باشد