گره رشته ره آبله پا باشد

مژه ای گرم توان کرد در این عبرتگاه

بالش خواب کسی گر پر عنقا باشد

سعی واماندگی ام کرد به منزل همدوش

به گشاد مژه آغوش یقین انشا کن

جلوه تا چند به چشم تومعما باشد

عشرتی از دل افسرده ما رنگ نبست