بیابان مرگ حیرت از غبار پیش و پس باشد

مرا این آبرو در عالم پرواز بس باشد

که بال افشاندنم خمیازه یاد قفس باشد

به منزل چون رسد سرگشته ای کز نارساییها

تواند بیخودی زین عرصه گوی عافیت بردن

که چون اشک یتیمان در دویدن بی نفس باشد

در این محفل خجالت می کشم از ساز موهومی