که چون اشک یتیمان در دویدن بی نفس باشد

به منزل چون رسد سرگشته ای کز نارساییها

بیابان مرگ حیرت از غبار پیش و پس باشد

تواند بیخودی زین عرصه گوی عافیت بردن

در این محفل خجالت می کشم از ساز موهومی

کمال عشق من ای کاش در خورد هوس باشد

گلی پیدا نشد تا غنچه ای نگشود آغوشش