در این محفل خجالت می کشم از ساز موهومی

بیابان مرگ حیرت از غبار پیش و پس باشد

تواند بیخودی زین عرصه گوی عافیت بردن

که چون اشک یتیمان در دویدن بی نفس باشد

کمال عشق من ای کاش در خورد هوس باشد

گلی پیدا نشد تا غنچه ای نگشود آغوشش

در این گلشن ملال از میوه های پیشرس باشد