کمال عشق من ای کاش در خورد هوس باشد

تواند بیخودی زین عرصه گوی عافیت بردن

که چون اشک یتیمان در دویدن بی نفس باشد

در این محفل خجالت می کشم از ساز موهومی

گلی پیدا نشد تا غنچه ای نگشود آغوشش

در این گلشن ملال از میوه های پیشرس باشد

به داغ آرزویی می توان تعمیر دل کردن